Już niedługo przeprowadzamy się do nowego, tym razem juz w pełni naszego wspólnego mieszkanka. Oczywiście piętrzą się problemy, ale mam nadzieję, że wszystko jakoś wypali...

Trzeba dużo zrobić, pomalować ściany, generalnie całe mieszkanie nadaje się do kapitalnego remontu, ale powolutku będziemy to robić i musi nam to wyjść!!!

Najlepsze w tym wszytskim to to, że jest ogromne! Ma 52 m2, wypada, że na jednego z nas przypada po 26 m2. Bardzo ładny rozstaw, duża kuchnia i okna na dwie strony... Zawsze chciałem mieszkać w mieszkanku, gdzie okna wychodzą na dwie strony i jak widać się spełniło... 

Trzymajcie kciuki, teraz za bardzo nie będę pisał, bo jeszcze netu nie mamy w domq, dopiero musielibyśmy się rozejrzeć czy jest jakiś dostawca poza naszą telekompromitacją...

Pozdrawiam serdecznie i uciekam z netu, żeby wziąć się za sprzątanie w naszym mieszkaniu. Niestey do wszytskich znajomych będziemy mieli daleko, ale z drugiej strony jak ktoś będzie w Manufakturze, to już będzie miał do nas rzut beretem, no może dwoma, ale GORĄCO zapraszam na oblewanie naszego mieszkankam (nie mylić z parapetówą, bo takowa odbędzie się dopiero po remocie)

Pa pa całuski 102. 

Tylko muszę coś z tym zdjęciem zrobić, co zawsze było pod kalendarzem, a teraz jakoś się obsunęło...

Swoją drogą, to nie myślałem, że w chwili w której zapomnę w ogóle o blogu, blog przypomni mi sam o sobie, w ciągu ostatnich 24 h otrzymałem do moich starych wpisów aż 29 komentów. Dziękuję za nie, no i mogę obiecać, że postaram się częściej pisać...

A teraz będę walczył z tym zdjęciem!

Dość długo nie pisałem... Ale wynika to z tego, że bardzo, bardzo intensywnie spotykam się ze znajomymi. Ostatnio zginął na tafli chodnika jeden chłopak, nie żeby był mi bliski, raczej nie, ale to uświadomiło mi, jak krucha i cienka jest ta linia... Między tym światem a tamtym. To sprowokowało mnie do kolejnego wyjęcia mojej kartki, wg której kiedyś starałem się żyć, myślę że wg tych wytycznych żyję nadal... Tekst jest bardzo naturalistyczny i ostateczny, ale jakże prawdziwy. I po co nam ta cudowna bielizna, której nigdy nie założyliśmy, po co ten flakon najdroższych perfum, skoro i tak jest tylko kolejnym meblem na półce w łazience...

Oto treść mojej kartki, którą często czytam, żeby nabrać dystansu do życia.

Tajemnica szczęścia

      Mój przyjaciel otworzył szufladę w komodzie swojej żony i wyjął z niej mały pakiecik owinięty w bibułkę.
- To - powiedział - nie jest zwykłe zawiniątko - to jest Jej bielizna osobista. Wyrzucił opakowanie ukrywające zawartość i przyjrzał się jedwabnej, wykończonej koronką bieliźnie. Kupił to Jej, kiedy po raz pierwszy pojechali do Nowego Jorku 9-10 lat temu. Nigdy jej nie założyła, czekała z tym na jakąś specjalną okazję!
Więc dobrze - pomyślał, dzisiaj zdarzyła się ta odpowiednia okazja. Zbliżył się do łóżka i ułożył bieliznę przy jej głowie, obok innych rzeczy.
Niedługo zacznie ubierać ją do trumny. Po krótkiej chorobie wczoraj zmarła. 
Potem patrząc się w moją stronę powiedział:
- A przecież każdy dzień, który przeżywasz jest tą specjalną okazją. Nasze okazje już minęły. Nie warto zostawiać wszystkiego na potem.
Te słowa zapadły mi w pamięć, mam je ciągle na myśli - one zmieniły moje życie. Teraz więcej czytam a mniej sprzątam. Siadam na tarasie i rozkoszuję się pięknem okolicy bez poczucia winy, że nie wypieliłem ogródka. Spędzam więcej czasu z moimi bliskimi i przyjaciółmi, a mniej pracując. Zrozumiałem, że życie to ciągłość doświadczeń, które trzeba przeżywać w radości, a nie próbować je przetrwać lub ścierpieć. Już niczego nie odkładam na potem, piję codziennie z moich antycznych, kryształowych kieliszków. Zakładam nowe ubranie na zakupy w hipermarkecie, jeśli tylko zdecyduję, że mam na to ochotę. Nie zachowuję moich najlepszych perfum na specjalne imprezy, tylko używam ich codziennie, kiedy pragnę poczuć je na sobie. Zdania zaczynające się od "pewnego dnia", "kiedyś" znikają z mojego słownika.
Jeśli coś jest warte zobaczenia, usłyszenia lub przeżycia, chcę to zobaczyć, usłyszeć i przeżyć teraz. 
Nie wiem co zrobiłaby żona mojego przyjaciela, gdyby wiedziała, że nie będzie jej tu dzisiaj między nami i przyjmujemy to z taką nieświadomą lekkością, mam nadzieję, że poszłaby do chińskiej restauracji - jej ulubionej. To te malutkie, nie zrobione rzeczy najbardziej by mnie bolały, gdybym wiedział, że moje godziny są już policzone. Byłbym niepocieszony, że przestałem widywać się z moimi dobrymi przyjaciółmi, odkładając to na "najbliższy czas", że nie napisałem listów, które miałem zamiar posłać już jutro. Byłbym niepocieszony i smutny, że nie mówiłem wystarczająco często moim braciom jak bardzo icj kocham. Od dzisiaj nie staram się opóźnić, przeczekać ani wstrzymać niczego, co mogłoby wprowadzić mnie w dobry humor, dać powód do radości i śmiechu i każdego dnia powtarzam sobie, że dzisiejszy dzień jest wyjątkowy. Każdy dzień, każda godzina, każda minuta - nią jest!

"Spieszmy się kochać ludzi, tak szybko odchodzą..."

Na miłość Boską... Ten film nie jest o nieszczęśliwej gejowskiej miłości... Czy tego nikt nie zauważa??

Oki napiszę coś więcej o filmie, ale na pewno nie podam wszytskiego jak na tacy... O nie, nie...
Po co mam psuć całą otoczkę, trzeba samemu iść na ten film, bo WARTO!!!

Bez cienia wątpliwości mogę stwierdzić, że oskarowe szaleńswto wokół filmu, czyli oiem nominacji, to efekt "gejowskiej koniunktury", dlaczego? A z prostej przyczyny, jest on za mądry jak na Hollywood, Akademię itp. W zgiełku tych wszytskich inwektyw, oskarowych fanfar i ideologicznego zacietrzewienia łatwo przeoczyć, że Ang Lee zrobił film mądry i poruszający. Ale myślę, że żadne Oskary, żadne banalizujęce film hasła, mody, czy reklamy nie popsują go... Jego bardzo dobrze przemyślanej fabule na 100 % nie zaszkodzą. Właściwie to radził­bym go obejrzeć dopiero za ja­kiś czas (za kilka miesięcy? kilka lat? kilka stuleci?), gdy różni tacy przestaną się pie­nić, a Polska nabierze rozumu. Ale zdaję sobie sprawę, że mo­żemy nigdy nie doczekać tego dnia, cóż więc - cieszmy się chwilą i filmem, póki jeszcze nie jest za późno. „Tajemnica Brokeback Moun­tain" to klasyczny melodramat, opowiadający o miłości nie­możliwej, budującej swój ro­mantyczny mit i silniejszej od śmierci. Scenerią gwałtow­nych narodzin tego uczucia są tytułowe góry Brokeback - su­rowy i zarazem idylliczny kra­jobraz, do którego Ennis i Jack nigdy nie powrócą, przecho­wując go w pamięci jak wspo­mnienie raju utraconego. Jed­nak zawsze, na przestrzeni 20 lat, spotykać się będą w podob­nych „okolicznościach przyro­dy" - obojętnie przyjaznych, milczących, pozbawionych wła­dzy sądzenia. Tę idyllę, to silne uczucie, skazi dopiero spojrzenie człowieka (w pierwszej części bohatero­wie będą obserwowani przez ich pracodawcę) - uprzedzone i piętnujące. Bo film Anga Lee tym się różni od wymuskanych, konwencjonalnych melodramatów w stylu „Titanica",  że wpisuje wzniosłą miłość w bardzo konkretny kontekst spo­łeczny, w realia amerykańskiej prowincji, gdzie role, także płciowe, zostały rozdane, koleje życia wyznaczone, a każde od­stępstwo od normy bywa kara­ne śmiercią (powracający mo­tyw homofobicznych linczów). To właśnie te realia są przezna­czeniem, z którym - fizycznie jakże mocni - bohaterowie, a zwłaszcza Ennis, nie mają od­wagi ani siły walczyć. Lee bardzo przemyślnie rozpo­czyna „love story" od aktu sek­sualnego. Jakby chciał od razu dać filisterskiej publiczności okazję do szoku czy pisków oburzenia. Skandal już był, możemy iść dalej. A potem konsekwentnie pokazuje, że to, co poczęło się jako zew cia­ła, nie ustaje wraz z doraźnym rozładowaniem napięcia ero­tycznego. Uczucie do drugiego mężczyzny przerasta, wręcz rozsadza bohaterów. Nie potra­fią go zracjonalizować, znaleźć chociażby język do zwerbalizo­wania tego, co czują i z czym się borykają. Nie potrafią, bo są prostymi chłopakami od ro­bót fizycznych. Pisanie w streszczeniach filmu o „kowbojach-gejach" jest my­lące, słowo „gej" zakłada, bo­wiem samoświadomość, poczu­cie własnej tożsamości. Tutaj mamy miłość, która nie śmie, a przede wszystkim nie umie „wypowiedzieć swego imie­nia".  W jednej  z  najbardziej przejmujących scen (pierwsze rozstanie Ennisa i Jacka) rewe­lacyjny Heath Ledger tłucze w ścianę i wyje jak ranne zwie­rzę. Tylko w ten sposób może wyrazić swój ból, swoją złość. Jack jakby wie więcej, chce więcej, snuje plany, podsuwa pomysły. On z kolei nie wyrósł z naiwności, żywiołowych od­ruchów zakochanego nastolat­ka, który byłby gotów rzucić wszystko i uciec ze swoim uko­chanym w świat. Uciec, ale do­kąd? Do Teksasu? Wspaniałe w tym filmie - tak jak i w wielu innych filmach Anga Lee - jest jego spojrze­nie pełne współczucia dla wszystkich świadomych i mi­mowolnych bohaterów i boha­terek tego dramatu. Kontem­placja nad powikłanymi ludz­kimi losami - bez osądzania, bez piętnowania - wspierana przez delikatną gitarową mu­zykę Gustava Santaolalli (żad­nej epickiej bombastyczności!). Gdzieś w tle kołacze się przecież pytanie: gdyby zwią­zek Ennisa i Jacka miał szan­sę zaistnieć jawnie, to czy nie stałby się czymś równie banal­nym i rozczarowującym jak ich małżeństwa? Odpowiedzi nigdy nie poznamy. I może jeszcze warto wyjaśnić jedną kwestię - co ten kowboj­ski romans ma wspólnego z nami? Otóż, bardzo wiele. Dziki Zachód łudząco bowiem przypomina polską prowincję, zarówno w swej tandetnej este­tyce, jak i atmosferze nietole­rancji i ściśniętej mentalności. Śmiem twierdzić, że „grzesz­ne" myśli, zakazane uczucia (niekoniecznie homoseksualne), doświadczenia, „o których się nie mówi", bo nawet myśleć o nich nie wypada, nie są obce zdecydowanej większości Pola­ków. Dzięki temu „Tajemnica Brokeback Mountain" jest tak­że naszą tajemnicą.

A to tak na koniec, gwoli dostarczenia kolejnej porcji dokumentów, fakcików, dupereli...

Tajemnica Brokeback Mountain
(BROKEBACK MOUNTAIN) USA 2005. Reżyseria: Ang Lee. Scenariusz: Diana Ossana, Larry McMurtry (według opowiadania Annie Proulx). Zdjęcia: Rodrigo Prieto. Muzyka: Gustavo Santaolalla. Scenografia: Judy Becker. Obsada: Heath Ledger, Jake Gyllenhaal, Mi-chelle Williams, Anne Hathaway, Randy Quaid. Dystrybucja: Monolith Plus. Czas: 134'

Na początku było słowo. A ścisłej opowiadanie Annie Proulx (autorki nagrodzonej Pulitzerem za „Kroniki portowe"), opublikowane w październiku 1997 w „New Yorkerze", Wpadło ono w ręce scenarzystki Diany Ssany, która przeczytała je wieczorem w łóżku i... zmoczyła poduszkę łzami. Następnego dnia zabrała się za nie ponownie, by sprawdzić, czy zadziała z tą samą mocą. Efekt był jeszcze silniejszy.

Ossana zadzwoniła do Larry'ego McMurtry'ego, z którym razem napisali wcześniej kilka scenariuszy, i nakłoniła go do przeczytania „Tajemnicy Brokeback Mountain". McMurtry to legenda amerykańskiej kultury. Pisarz, autor m.in. „Czułych słówek", laureat Pulitzera za powieść „Na południe od Brazos", nominowany do Oscara za adaptację własnej książki „Ostatni seans filmowy". Tak skutecznie unika rozgłosu, że swego czasu pojawiło się kilku oszustów którzy podawali się za McMurtry'ego, by zaistnieć w mediach „Gdy skończyłem »Tajemnicę Brokeback Mountain« - wspomina pisarz - moją myślą było: szkoda, że nie ja to napisałem".        

 

Ossana i McMurtry kupili za własne pieniądze prawa do adaptacji opowiadania i w trzy miesiące uwinęli się ze scenariuszem. Po czym zaczęła się droga przez mękę. Scenariusz rozsyłany do kolejnych wytwórni wszędzie budził zarówno wielkie uznanie, jak i obawy. Chęć wyreżyserowania „Tajemnicy Brokeback Mountain" wyrażali tak różni reżyserzy jak Gus van Sant oraz Joel Schumacher, jednak żadne hollywoodzkie studio nie miało odwagi sfinansować tej historii miłości dwóch kowbojów, która zaczyna  początku lat 60. XX wieku i trwa blisko dwie dekady.

Tematyka gejowska długo była w kinie niemile widziana, nie tylko z powodów obyczajowych, ale także merkantylnych. Brytyjski miesięcznik „Sight and Sound" przypomina casus „Śmiertelnej pułapki", thrillera Sidneya Lumeta z 1982 roku. Producent filmu utrzymywał, że pocałunek Michaela Caine'a z Christopherem Reevesem pozbawił go 10 milionów dolarów wpływów.

Jednak czasy się zmieniają i dziś postacie, aluzje oraz wątki homoseksualne są wręcz pożądane, nawet w wysokobudżetowych produkcjach. Problem w tym, że „Tajemnica Brokeback Mountain" nie tylko czyni z gejowskiej love story główny temat filmu, nie tylko pokazuje to uczucie bez pruderii, niedomówień i ściemniania ekranu w momentach strategicznych, lecz przede wszystkim narusza rozmaite tabu amerykańskiej kultury.

Męskie więzi, homospołeczne relacje ukształtowały mitologię Dzikiego Zachodu. Widać to właściwie w każdym westernie. Fabuła najczęściej osnuta jest tam wokół mocnej przyjaźni lub równie mocnej rywalizacji kowbojów. Kobieta pełni rolę rekwizytu (dziwka z saloonu, wierna żona na ranchu), ewentualnie przedmiotu wymiany pomiędzy męskimi bohaterami (patrz choćby „Butch Cassidy i Sundance Kid"). Western jednak nigdy dotąd - przynajmniej w wersji „mainstreamowej"- nie przekroczył cienkiej linii dzielącej to, co społecznie afirmowane, od tego, co zakazane. Przeciwnie - im kontekst homospoieczny jest w nim silniejszy, tym ściślej musi być kamuflowany przez homofobię. W pochodzącym jeszcze z czasów kina niemego westernie „Wanderer of the West" (1927) występuje ciota, której towarzyszy komentarz: „Clarence the Clerk to wybryk natury w kraju, gdzie mężczyźni są mężczyznami". „Tajemnica Brokeback Mountain" pokazuje obie strony - i homoerotyczną, i homofobiczną - Dzikiego Zachodu. W październiku 1998 roku, tam, gdzie toczy się akcja opowiadania - w stanie Wy-oming - zamordowano 22-letniego studenta Matthew Shepherda. Była to najgłośniejsza ze „zbrodni nienawiści" popełnionych na osobach o orientacji homoseksualnej. W 2002 roku Moises Kaufman poświęcił temu wydarzeniu film „The Laramie Project". Powstał on w niezależnej wytwórni Good Machine, której jednym z szefów był James Schamus, pisarz i producent, także zainteresowany scenariuszem „Tajemnicy Brokeback Mountain". Do jego realizacji udało się doprowadzić dopiero, kiedy Schamus przeniósł się do hollywoodzkiego Universalu, gdzie został jednym z prezesów „arthouse'owego" studia Focus Features.

Schamus podsunął „Tajemnicę Brokeback Mountain" Angowi Lee po zakończeniu wspólnej pracy nad „Przyczajonym tygrysem, ukrytym smokiem" (2000). Pochodzący z Tajwanu reżyser zachwycił się i opowiadaniem, i scenariuszem, ale też nie bardzo wierzył, że ktoś zechce dać pieniądze na fabułę tego typu. Zamiast niej obaj panowie zrealizowali więc „Hulka" (2003).

Zniechęcony chłodnym przyjęciem adaptacji komiksu Lee postanowił na jakiś czas wycofać się z branży. Ale gdy scenariusz „Tajemnicy Brokeback Mountain" ujrzał wreszcie zielone światło, bez namysłu podjął się reżyserii, bo - jak mówi - „ta historia nie mogła mu wyjść z głowy". Poza tym realizacja prostej, epickiej opowieści pozbawionej efektów specjalnych była dla niego prawdziwym wytchnieniem po poprzednich widowiskach. Lee uważa zresztą „Tajemnicę Brokeback Mountain" bardziej za historię miłosną niż za western. Śmieje się nawet, że nakręcił już pre-western („Przejażdżka z diabłem", 1999), a teraz przyszło mu zrobić post-western. Nie jest to także jego pierwsze spotkanie z tematyką homoseksualną. Gejowska para była bohaterem „Przyjęcia weselnego" (1993), filmu, który przyniósł mu światowy rozgłos. Lee - sam żonaty, ojciec dwójki dzieci - swobodnie opowiada dziennikarzowi „Sight and Sound" o homoseksualnych aspektach swoich filmów: „»Przejażdżka z diabłem« jest bardzo homo i nic na to nie można poradzić. W czasie wojny secesyjnej ci wszyscy mężczyźni spali razem jak łyżeczki w szufladzie. Walka Hulka z ojcem również jest bardzo homo". Na pytanie, dlaczego tak łatwo utożsamić mu się z gejowskimi bohaterami, wyznaje: „Pewnie dlatego, że sam czuję się outsiderem".

Do głównych ról w filmie typowani byli m.in. Billy Crudup, Colin Farrell oraz Josh Hartnett. Ostatecznie rolę mrukliwego Ennisa Del Mara zagrał Australijczyk Heath Ledger. „Według mnie - mówi aktor - Ennis toczy walkę ze swoim rodzinnym dziedzictwem. Mierzy się z przekonaniami, które wpoił mu ojciec i ojciec ojca. Czuje niechęć do homoseksualistów, choć sam kocha się w drugim mężczyźnie. Nie akceptuje samego siebie. Potrzebuje, żeby ktoś skopał mu tyłek".

Ledger stał się znany dzięki roli syna Mela Gibsona w „Patriocie" (2000). Potem występował m.in. w „Monster's Ball: Czekając na wyrok" (2001) i „Obłędnym rycerzu" (2001), ciągle jednak brakowało w jego filmografii tytułu, który uczyniłby z niego gwiazdę. Ubiegły rok okazał się dla Ledgera przełomowy, aktor pojawił się w głównych rolach aż w trzech filmach znanych reżyserów - oprócz „Brokeback..." również w „Nieustraszonych braciach Grimm" Terry'ego Gilliama i „Casanovie" Lasse Hallstroema. Żonę Ennisa, Almę, zagrała Michelle Williams (trzy lata temu oglądaliśmy ją w „Dróżniku"), w której Ledger zakochał się ze wzajemnością podczas prób do „Tajemnicy...". Ponoć, gdy kręcono zbliżenie twarzy Williams w scenie, w której jej bohaterka przypadkiem widzi, jak Ennis całuje się z innym mężczyzną, aktorka poprosiła Ledgera i Gyllenhaala, by faktycznie zaczęli się całować. I długo narzekała, że robią to za mało intensywnie. Aż wreszcie pojawił się na jej twarzy odpowiedni wyraz zszokowania.

Wcześniej niż Ledger do obsady trafił Jake Gyllenhaal, który wcielił się w drugiego z kochanków, Jacka Twista. „W książce ten facet jest nawet bardziej szorstki i zwalisty niż Ennis - mówi Lee. - Jake natomiast to typ miejskiego chłopca. Pomyślałem, że w filmie dobrze będzie uczynić z Jacka romantyka i ustawić go jako kontrapunkt dla bohatera granego przez Heatha".

Gyllenhaal nie miał żadnych obiekcji przed występem w tego typu filmie, choćby dlatego, że gejami są jego ojcowie chrzestni i część krewnych. Ze spokojem odpowiada też na pytania o sceny erotyczne z Ledgerem, podkreślając, że to nigdy nie jest łatwe do zagrania, niezależnie od płci partnera. Sporo zresztą o tych scenach rozmawiano w czasie prób, analizując je raczej od strony psychologicznej niż technicznej. Według Anga Lee najważniejsze, żeby widzowie uwierzyli w chemię, która wytworzyła się między bohaterami. Więcej plotek niż akty seksualne wywołał fragment, w którym Ennis i Jack skaczą nago z wysokiej skały do rzeki. Ponieważ Lee zdecydował, że w filmie nie będzie frontalnej nagości, także tę scenę oglądamy z oddalenia. Ale paparazzi sfotografowali gołego Ledgera i teraz jego zdjęcia krążą po Internecie. Np. na stronie: http://skinindex.com/archives/2005/11/heath_ledger_cl.php, albo www.queerclick.com/archive/2005/11/heath_ledger_nu.html, jak również http://www.fleshbot.com/sex/gay/heath-ledger-naked-017683.php Gyllenhaala zastąpił dubler. Podobno nie dlatego, że aktor nie chciał wystąpić nago - po prostu nie mógł przełamać lęku przed skokiem z takiej wysokości.

Film miał niski budżet: 14 milionów dolarów. Zdjęcia kręcono głównie w stanie Alberta w Kanadzie, nie tylko ze względu na koszty, ale także z powodu atmosfery, zdecydowanie bardziej kowbojskej, a zarazem „gay friendly" niż w Teksasie czy Wyoming. Przy wielu scenach pomocą służyli członkowie Gay Rodeo Association. Uczyli na przykład Jake'a Gyllenhaala, jak jeździć na byku. Po raz pierwszy „Tajemnica Brokeback Mountain" została pokazana we wrześniu ubiegłego roku na festiwalu w Wenecji, gdzie film otrzymał główną nagrodę. W Stanach Zjednoczonych trafił na ekrany 9 grudnia. Początkowo był wyświetlany zaledwie w pięciu kinach i... osiągnął zawrotną średnią wpływów z jednej kopii - ponad 100 tysięcy dolarów. Po dwóch tygodniach przedarł się do pierwszej dziesiątki amerykańskiego box office'u (choć grany był w zaledwie 69 kinach; przeważnie nawet tysiąc nie wystarcza, by znaleźć się w Top Ten), po miesiącu dystrybucji zwrócił się budżet filmu. W międzyczasie obraz zgarnął kolejne nagrody od stowarzyszeń krytyków i cztery Złote Globy.

Najważniejsze jednak, że zbiera przychylne opinie i to wcale nie tylko od kobiet oraz publiczności gejowskiej. Nawet wrodzy mu krytycy z rozmaitych stowarzyszeń chrześcijańskich, dystansując się od zawartości dzieła, przyznają, że pod względem artystycznym stoi ono na wysokim poziomie. Jaką moc oddziaływania może mieć „Brokeback Mountain", niech świadczy jeden z wpisów na forum internetowym: „Ten film zniszczył moje małżeństwo!". Wygląda na to, że bariera została przełamana i historie homoseksualne coraz śmielej będą wkraczać do hollywoodzkiego kina. Oczywiście, otwarta pozostaje jeszcze kwestia, jak „Tajemnica..." zostanie przyjęta w naszym, ze wszech miar specyficznym, kraju. Ale to już nie jest zmartwienie twórców filmu.

Obiecuję, teraz napiszę coś o filmie, który mnie przejął, dogłębnie i ostatecznie...

Z resztą przeczytajcie sami.

Artura nie ma a ja ćwiczę swoje techniki zapamiętywania i muszę powiedzieć, że nawet mi to wychodzi... Oczywiście wszytskie testy również wypróbuję na niczego się nie spodziewającym Gryzelcu Małym... Hi hi hi...

Mam nowe okularki, ale Wam narazie nie pokażę zdjęcia, bo nasz kotek cały czas okupuje aparat cyfrowy, cały czas przy nim leży, bo do aparatu jest przyczepiony sznureczek, który bardzo frapuje kota i dlatego tam gdzie jest aparat, tam automatycznie jest kot...

Napiszę po obiedzie może coś więcej skoro obiad się już zrobił.

Jak narazie dobrej niedzieli, a wróce do komputera trochę później.

Trochę mi smutno, że już koniec tej książki...
Jestem owładnięty chęcią poznawania nowych rzeczy...

Teraz będę się uczył nowych technik szybkiego czytania i błyskawicznego przyswajania nowych materiałów.

Mam wszytskie pomoce już gotowe, teraz tylko poznawanie nowych technik i oczywiście ich ćwiczenie.

Dobrej nocy i miłego końca tygodnia... Już za chwilę będzie piątek.

Odpowiadając na dużą ilość wiadomości od Was z zapytaniem co teraz czytam.

"Córkę dyrektora cyrku" Josteina Gaardera. Niesamowita książka...

Z tego co już zdążyłem się dowiedzieć Córka dyrektora cyrku to historia o Petterze, dziwnym dziecku, które własne towarzystwo i wymyślone przez siebie historie przedkłada nad przyjaciół. Pomysły mnożą się również w głowie dorosłego Pettera. Nie jest on jednak w stanie znieść myśli o opublikowaniu ich pod własnym nazwiskiem. Nienawidzi szumu wokół własnej osoby. Dlatego też tworzy firmę Pogotowie Autorskie, zaopatrującą w fabuły i intrygi pozbawionych natchnienia pisarzy. Petter odnosi wielki sukces, który z czasem zmienia się w śmiertelną pułapkę.

Wielowarstwowa, śmiała i wciągająca książka. Świetnie skomponowana satyra na ludzką pogoń za sławą i odwieczną próżność.